Hayallerin köşesinde 2. BÖLÜM

Sen benim gölge hırsızımsın; nerede olursan ol, seni bulacağım.Marc LEVY


Ben henüz 15 yaşında iken beni terk edip, kendi mutluluğuna kavuşan anneciğimin ardından 20 yaşında hala annemin bambisi olarak yaşamıma bazen zorluklarla bazen ise şanslarımla devam ettim..

Annem ve babam beni terk edip, buralardan gittikten sonra evimizi didik didik eden ukala ve bana acırcasına bakan aptal polis bozuntuları beni hayatımda 4 kez gördüğüm babaannemin yanına gönderdiler. Hayatın zorluklarının büyüyünce yapacağım ev işleri sanarken,
Bir babaanne ve dedenin zulümüne maruz kalmış bir kız olarak büyüdüm 20 yaşıma kadar.
ama ne diyebilirdim ki ? nasıl karşı çıkabilirdim onların bana olan tavırlarına? sonuçta benim sevgili anneciğim onların oğlunu öldürmüştü..Sözde benim de babamı..
Hiç bir şekilde kızamam anneme. Mutlaka bir sebebi vardır çünkü. Bunca zamandır benden neler saklayıp yaşamıştı? neleri düşünerek gecelerini gündüz etmişti? ne kadar merak etsemde eğer anlayabileceğim bir şey olsaydı mutlaka söylerdi annem bana. Ne kadar birbirimize çok bağlı olmasakta üşüyen ellerimi ısıtan,beni bakışlarıyla seven,her haksızlığa karşın benim yerime mücadeleler veren benim annemdi...

Şimdi ise beni terk edecek kimsem yok. Koca bir hayat var önümde yaşayacığım..aşklar,mutluluklar,üzüntüler,zorluklar...Beni en son terk edecek olan yine benim, öyleyse en çok vakti kendime ayırmalıyım... Uzun süreden sonra alt düzeyde olsa bir üniversiteyi bile kazandım. Artık babaannemlerle birlikte bile kalmayacağım..Kötüde olsa bir ev bulacağım. kendi ayaklarım üzerinde duracağım. Geçmişimi unutacağım...

Anıların sana kim olduğunu söyler.
Ya her akşam uyuduğunda anıların kaybolmuyorsa?
geçmişimi unutmamış olmamın bana olan tek faydası,babama olan nefretimi hatırlamam,ve bunun beni güçlendirmesi. Nefret bazen işe yarar. İnsanı ayakta tutar, ayaklarının üzerinde durmasını sağlar, hayata karşı dayanıklı hale getirir..Ağlıyorum..Sadece ağlamak beni rahatlatabilir çünkü..Kendim için değil,dünyanın herhangi bir yerinde, şuanda geçmişimdeki olaylar gibi o acıları çekiyor olabilen çocuklar için ağlıyorum..Ne kadar o zamanlar her şey basit gelsede bana, 15 yaşında bir çoçuk iken bunları anlamak,ve ne kadar üzücü olduğunu anlamak o kadar kolay bir şey değildi.. Anneciğim,seni özledim..Bana bambim demeni özledim..Beni bulacağını biliyorum. Ne olursa olsun beni bulacaksın. Hayallerimde,rüyalarımda kavuşacağız birbirimize..Yine kucaklayacaksın beni..Bambim diyeceksin bana..Anlatacaksın bana her şeyi..Tek başına katlandığın acılarına bu sefer beraber katlanacağız..Biliyorum anne,beni bulacaksın..